Bu gün, 6 fevral 2026-cı il tarixi mənim üçün sadəcə təqvimdə bir rəqəm deyil, mənəvi hesabat günü oldu. Müəllifi olduğum 6 kitabla yanaşı, naşiri, redaktoru və ön söz müəllifi olduğum daha 8 kitabı – ümumilikdə 14 fərqli əsəri Azərbaycan Respublikası Mədəniyyət Nazirliyi M.F.Axundov adına Azərbaycan Milli Kitabxanasına təqdim etdim.

Kitabxananın şöbə müdiri tərəfindən gələn təşəkkür zəngi bir həqiqəti yenidən xatırlatdı: Kitabxanalar bizim milli yaddaşımızdır. Orada hər bir kitab gələcək nəsillər üçün qorunan bir xəzinədir. Kitabxanadan gələn çağırış isə aydın idi: “Yazarlar öz əsərlərini kitabxanalara bağışlasınlar, çünki oxucu ilə kitabın ən sağlam görüş yeri məhz buradır.”

Təzadlı Duyğular: “Kitab Kimə Lazımdır?” sualına cavab

Lakin elə həmin gün Yazıçılar Birliyində iştirak etdiyim təqdimat mərasimində eşitdiyim bəzi fikirlər məni dərindən düşündürdü. “Kitab oxuyan yoxdur”, “Kitab kimə lazımdır?” kimi ruhdan salan cümlələrin məhz yazarların toplaşdığı məkanda səslənməsi böyük bir təzad idi. Əgər kitaba, sözə, yaradıcılığa inamımız yoxdursa, niyə yazırıq? Niyə təqdimatlara toplaşırıq?

Mən bu fikirlərlə razılaşmıram. Kitab dünən də lazım idi, bu gün də lazımdır, sabah da lazım olacaq. Oxucu kütləsi dəyişə bilər, formalar (elektron, audio) fərqlənə bilər, amma sözün gücü və kitabın missiyası dəyişməzdir. Biz yazarlar “oxuyan yoxdur” deyib geri çəkilmək əvəzinə, sözümüzün dəyərini ucaltmalı, kitabxanalarımızı zənginləşdirməliyik.

Yeni Bir Addım: Rəqəmsal Kitabxana

Sözə və kitaba verdiyim dəyərin göstəricisi olaraq, buradan bir vəd də verirəm: Yaxın zamanda təqdim etdiyim bu kitabların elektron versiyalarını da Milli Kitabxanaya təqdim edəcəyəm. Zamanın nəbzini tutaraq, kitabın hər bir formatda əlçatan olması üçün çalışmaq bizim borcumuzdur.

Gəlin, ümidsizliyə qapılmayaq. Kitabxanalarımızı yaşadaq ki, milli ruhumuz yaşasın. Unutmayaq ki, bir millətin mədəniyyəti onun kitab rəflərindən başlayır.

Hörmətlə,

İradə Məlikova Yazar, Naşir